Het Randje..koorddansen op The Groove

Het jongleren met gekte en genialiteit. Die genialiteit, daar zal ik niet over uitweiden. Ik ben wel zo gek als een deur en daar mogelijk zelfs trots op. Ik haat het om mezelf serieus te nemen en zeker mijn muziek. Dat een ander dat wel doet moet hij zelf weten, dan heb ik er weer een prooi voor mijn gifschrijverij bij. Maar ik ben van nature een vredelievend, iedereen in zijn waarde latend persoon. Gelukkig maar. Een kijkje in de wondere wereld van een Supervis.
There's a sting in the tail. Of liever, het venijn zit hem in de staart. Onbedoeld, bij zowat elk liedje dat ik maak zijn de laatste 2 minuten verreweg het best. Daar gaat het los, daar is het freak-out gedeelte, de gillende soli, daar loopt de bas smeuïg mee met het slagwerk. Ik heb dat eens aangepakt, door het einde van het liedje eraf te knippen en dan vooraan te plakken (dat kan tegenwoordig, beste lezertjes, met een DAW) maar op een of andere manier werkt dat niet. Dan lijkt het hele ding helemaal nergens meer op.
Soms zit er in een liedje een heel gaaf stukje wat zich gewillig laat gebruiken om daar een heel nieuw nummer van te bakken. Maar dan voel ik me schuldig. Ik boetseer met stukjes lied en creëer zo een Monster van Frankensein. Tot nu toe slechts Spielerei, nu naderen we de harde kern, de porno van het muziekmaken, de edele delen van De Groove.
Balanceren op het randje van een orgasme. Althans, figuurlijk. Zo maak je funk. Je neemt een riffje, zet daar een groove onder en besmeert het geheel met een sprekend stukje baswerk. Als het geheel zo grooved dat je vanzelf mee gaat bewegen (meestal met het hoofd van voor naar achteren in het tempo van een gemiddeld copuleren) en het bijna dreigt los te barsten in een onstuitbaar freaken maar dat doet het niet, precies op dat randje is het het lekkerst. In mijn vergelijking begint de juffrouw onder of boven u van misnoegen te grommen: "kom op, ga door!", maar dat doet u niet, u vindt Het Randje zo leuk. Zo ontstond "Groovy" , een heel erg Funknummer vol idioterie, rare stemmetjes en loodzware bassen. Het drumwerk is zo tergend traag, net iets achterop lopend dat het de unfunky luisteraar beslist irriteert: Het Randje. Telkens die zeurende stemmetjes waarvan je hoort dat ze de boel besodemieteren, dan worden ze weer erg lekker en dan geweldig vervelend: Het Randje.
En als kers op de taart het einde, u raad het al: De steek in de staart. Iemand besluit of gruwelijk groovy op wat bongo's te klepperen en met een Steely Dan- achtige groove dweept het geheel verder met uw ritmegevoel. Ik heb er bewust Leegte in gelaten om de Groove te benadrukken. Ik wil daar verder op doorgaan, onbezonnen op zoek naar de grenzen van De Groove en koorddansen op Het Randje.