Op je kop in een wespennest

Ontwakend

Ontwakend staart de dag me nakend
en blijkbaar blakend van schijnbaar schone vrede
Het zet mijn denken door in directe rede:
raakvlakken vervagen door ongevraagde vragen,
antwoorden die knagen laten geen spaander heel van eerst.

De passie van verlossing, verrassing treedt te plots in,
geen draagkracht voor een kutnacht, geen ballen voor een baaldag.
Ogen van ontzetting slaan verwoed de oude weg in,
de richting is een foute, vertrouwd lijkt een verplichting
maar de mijne en de jouwe kruisen enkelmaal hun pad.
Dat pad dat snel verbrokkelt laat me rennen voor mijn leven
dat ik graag had willen geven als ik het zelf al had gehad.